Ruim anderhalf jaar geleden, tijdens de jaarlijkse Kerstlunch, hield mijn districtshoofd de verzamelde medewerkers een wijze les voor. De tijd was beperkt, zij had slechts een klein uurtje om haar boodschap over te dragen. Daarna zou de gezamenlijke Chinese rijsttafel beginnen.
Zittend op één van de tafels, temidden van de groep sprak zij:
“Ik zou graag met jullie een experiment willen doen”.
Zij haalde een enorme glazen pot met meer dan vier liter inhoud tevoorschijn en zette die voorzichtig op de tafel. Vervolgens stopte zij zorgvuldig een twaalftal keien, zo groot als een vuist, één voor één in de pot, totdat er werkelijk niet één kei meer bij kon.
Toen keek ze de groep aan en vroeg:”Is de pot nu vol?”
Waarop de meesten van ons allemaal bevestigend antwoordden.
Ze wachtte een aantal seconden en sprak: ”Echt waar?”
Zij pakte vervolgens een zak kiezelstenen onder de tafel vandaan. Heel voorzichtig strooide ze de inhoud van de zak over de keien in de pot, die zij daarna langzaam heen en weer bewoog. De kiezelstenen gleden tussen de keien, tot op de bodem van de pot.
Weer keek ze ons aan en sprak:”Is deze pot nu vol?”
Deze keer begonnen we iets door te krijgen en één van ons antwoordde:”Waarschijnlijk niet”.
Weer dook ze onder de tafel en haalde een zak met zand tevoorschijn die zij in de pot goot. Het zand verdeelde zich tussen de keien en de kiezelstenen en nogmaals vroeg ons districtshoofd:
"Is de pot nu vol?”
We antwoordden, inmiddels wijzer geworden, dat dit niet het geval was.
Ze nam de kan water van de tafel en goot die vervolgens leeg totdat de pot tot aan de rand gevuld was. Toen vroeg ze:” Welke grote waarheid wordt door dit experiment bewezen?”
Al meedenkend zei één van ons: ”Het bewijst dat, zelfs al is onze agenda nog zo vol, als we dat zouden willen, er altijd nog wel een afspraak bij kan en dat er dus toch nog tijd is om meer te doen dan we al deden”.
“Nee”, zei ze. “Dat is het niet. Deze proef bewijst dat als we niet eerst de grote keien in de pot stoppen we ze er naderhand nooit meer in krijgen”.
Het werd heel erg stil in het vergaderzaaltje, terwijl iedereen nadacht over de vanzelfsprekendheid van deze stelling.
Ze zei vervolgens:”Wat zijn de grote keien in jullie leven?
Je gezondheid?, je partner? je kinderen? je gezin? je familie? Of misschien je vrienden of de dromen die je nog verwezenlijken wilt? Een relaxt leven leiden en dat doen wat je nog wilt? Of misschien vanaf nu de tijd nemen voor de personen of dingen waarvan je houdt? Of toch iets anders misschien.....?
Wat jullie moeten onthouden, vervolgde ze, is dat het belangrijk is dat je in uw leven begint met de GROTE KEIEN in de pot te stoppen, anders loop je het risico dat je leven uiteindelijk niet zal slagen. Als je voorrang geeft aan de kleinigheden (de kiezelstenen en het zand) zal je leven gevuld zijn met details en zul je geen tijd meer over hebben voor de belangrijke dingen des levens.
Dus, vergeet nooit jezelf de vraag te stellen: Wat zijn de GROTE KEIEN in mijn leven? Als je dat weet, dan adviseer ik je om deze als eerste in je levenspot stoppen”.
Aan deze filosofische les, moest ik onlangs weer terugdenken toen mijn gezondheid mij wederom in de steek liet. Ondanks de kwetsbaarheid van mijn diabetische voet, ben ik maar voortdurend blijven rennen, het afgelopen jaar. Waarmee ik het allemaal zo druk heb, kunt je in mijn profiel ter rechterzijde lezen. Dat dit soms ten koste is gegaan van mijn gezin en mijn vrouw behoeft geen betoog. Terecht dat Mieke een appél op mij doet om het vanaf nu wat rustiger aan te gaan doen.
Het heeft inderdaad nog anderhalf jaar geduurd vanaf de Kerst van 2010 tot nu toe, maar de boodschap is eindelijk echt geland. Ook ik besef mij inmiddels wat MIJN GROTE KEIEN in het leven zijn.
zondag 1 juli 2012
zaterdag 30 juni 2012
Het belang van één groot Europa
Kent u de anekdote van de chirurg, de architect en de politicus?
Tijdens een gezellig samen zijn stelt de chirurg dat zijn beroep van hun drieën het oudste is. Eva werd geschapen uit de rib van Adam en daar was vanzelfsprekend een chirurg bij nodig, zo stelt hij. De architect schud zijn hoofd en zegt dat in de periode voor Adam en Eva de wereld al geordend moest zijn omdat anders het paradijs een chaos was. Daar was uiteraard een architect bij nodig, zo stelt hij. Vervolgens neemt de politicus het woord en zegt en wie denken jullie dan wie die chaos geschapen heeft?
De politiek maakt er niet zelden een bende van. Dat geldt ook zeker voor de huidige crisis in Europa waarbij landen, banken en de euro overeind moeten worden gehouden en waarbij van de burger onevenredige financiële offers gevraagd worden. De hegemonie van de rijke landen in Europa dwingen de zuidelijke landen in ruil voor financiële noodhulp tot draconische bezuinigingsmaatregelen, waarvan in beide gevallen de rekening bij de burgers wordt neergelegd. Ook hier, zoals we inmiddels allemaal merken. Geen wonder dat de burger met de éénwording van Europa naast het gevoel van de eigen identiteit ook het vertrouwen in "Brussel" aan het verliezen is.
Europa zal zonder twijfel een groot verkiezingsthema gaan vormen tijdens de campagnes voor de aanstaande landelijke verkiezingen, zeker nu de populistische volksmenner van de PVV, Geert Wilders, het thema bewust heeft versimpelt tot een schijnbaar eenvoudige keuze tussen zijn Nederlandse modelburgers Henk en Ingrid of voor, zoals hij dat noemt, de ongekozen bureaucraten uit de superstaat Brussel en hun Griekse vriendjes. Daarmee wordt het beeld neergezet of zouden we hier ter lande beter af zijn zonder Europa, hetgeen ik vanuit mijn visie graag wil weerleggen.
In het door oorlogen verscheurde Europese continent werd na de Tweede Wereldoorlog de wens voor één verenigd Europa vooral ingegeven vanuit de gedachte dat daarmee voor eens en voor altijd toekomstige oorlogen zouden kunnen worden voorkomen. Dat hoopgevende beschavingsideaal, dat groot draagvlak onder de bevolking had, kunnen we nu achteraf beoordelen als goed geslaagd. Een smet op het blazoen vormt de Balkanoorlog aan het einde van de vorige eeuw, maar de daarbij betrokken landen maken weliswaar deel uit van het Europese continent maar niet als toegelaten lidstaat van de Europese Unie en dat is toch geen onbelangrijke nuance in dit verhaal. De lidstaten onderling hebben nu al ruim 67 jaar geen gewapende conflicten meer gehad. Dat is onze grootste verdienste van een verenigd Europa en dat moeten we met zijn allen - ook U - blijven koesteren.
In 1979 werden de eerste Europese verkiezingen in Nederland gehouden en toen werd ook voor het eerst pijnlijk zichtbaar dat het geïnstitutioneerde Europa (de EEG) onderweg haar burgers was kwijtgeraakt. In 1985 werd het beschavingsideaal van "nooit meer oorlog" nogmaals herbevestigd door de 9e symfonie van Beethoven, (Alle Menschen werden Brüder) tot Europees volkslied te benoemen. Maar toen was het eigenlijk al te laat, het Europa was iets van de politici geworden, erg ver weg van ons als burgers en vooral gericht op het wegnemen van barrières in het onderlinge handelsverkeer en dus vooral naar liberaal gedachtengoed, het bevorderen van de economie. Het sluitstuk werd gevormd door de fictieve economische rekeneenheid (de ECU), in het jaar 2002 definitief om te zetten in een tastbare nieuwe Europese munt, de Euro (€). Terwijl VVD minister Zalm met zijn schaterlach de eerste biljetten uit de flappetap trekt, merkt de goedwillende burger al vanaf de volgende dag, dat zijn leven een stuk duurder dan voorheen geleefd zal moeten worden.
Inmiddels maakt de euro de zwaarste crisis door in haar korte bestaan en dreigen landen, banken en financiële betalingssystemen om te vallen. Om nu populistisch op te gaan roepen voor een, van de Europese Unie afgescheiden Nederland, alsof we geen deel meer uitmaken van de rest van wereld, is niet reëel en dus feitelijk kiezersbedrog. Als u het in financieel opzicht de komende jaren echt zwaar te verduren wilt hebben, dan moet u daar uiteraard vooral voor gaan kiezen.
Verstandiger is de vaststelling "We zitten nu eenmaal in het schuitje en we moeten door". Wel moeten we nieuwe voorwaarden gaan stellen over de wijze waarop we met zijn allen door willen gaan. Hierbij is het van belang dat Europa weer teruggegeven wordt aan haar burgers. Naast de noodzaak van een goed draaiende economie, waarbij het van cruciaal belang is dat deze op een duurzame wijze wordt hervormd, zodat er veel groene banen kunnen worden gecreëerd, is ook een sociaal Europa van groot belang. De intrinsieke waarden die bij het oorspronkelijke beschavingsideaal horen zoals: solidariteit en minder markt, nooit meer oorlog en het bieden van een sociale paraplu voor die burgers die het om wat voor reden niet redden in onze maatschappij, moeten weer voorop komen te staan. Er moeten dus eveneens scherpe eisen worden gesteld aan het hanteren van de menselijke maat. Als wereldburgers zijn we naast Groninger en Nederlander ook Europeaan. De tijd is aangebroken om Europa weer terug te geven aan de Europeanen. Want Europa dat zijn wij!
Reageren? Dat kan via hddfolkerts@hotmail.com
De politiek maakt er niet zelden een bende van. Dat geldt ook zeker voor de huidige crisis in Europa waarbij landen, banken en de euro overeind moeten worden gehouden en waarbij van de burger onevenredige financiële offers gevraagd worden. De hegemonie van de rijke landen in Europa dwingen de zuidelijke landen in ruil voor financiële noodhulp tot draconische bezuinigingsmaatregelen, waarvan in beide gevallen de rekening bij de burgers wordt neergelegd. Ook hier, zoals we inmiddels allemaal merken. Geen wonder dat de burger met de éénwording van Europa naast het gevoel van de eigen identiteit ook het vertrouwen in "Brussel" aan het verliezen is.
Europa zal zonder twijfel een groot verkiezingsthema gaan vormen tijdens de campagnes voor de aanstaande landelijke verkiezingen, zeker nu de populistische volksmenner van de PVV, Geert Wilders, het thema bewust heeft versimpelt tot een schijnbaar eenvoudige keuze tussen zijn Nederlandse modelburgers Henk en Ingrid of voor, zoals hij dat noemt, de ongekozen bureaucraten uit de superstaat Brussel en hun Griekse vriendjes. Daarmee wordt het beeld neergezet of zouden we hier ter lande beter af zijn zonder Europa, hetgeen ik vanuit mijn visie graag wil weerleggen.
In het door oorlogen verscheurde Europese continent werd na de Tweede Wereldoorlog de wens voor één verenigd Europa vooral ingegeven vanuit de gedachte dat daarmee voor eens en voor altijd toekomstige oorlogen zouden kunnen worden voorkomen. Dat hoopgevende beschavingsideaal, dat groot draagvlak onder de bevolking had, kunnen we nu achteraf beoordelen als goed geslaagd. Een smet op het blazoen vormt de Balkanoorlog aan het einde van de vorige eeuw, maar de daarbij betrokken landen maken weliswaar deel uit van het Europese continent maar niet als toegelaten lidstaat van de Europese Unie en dat is toch geen onbelangrijke nuance in dit verhaal. De lidstaten onderling hebben nu al ruim 67 jaar geen gewapende conflicten meer gehad. Dat is onze grootste verdienste van een verenigd Europa en dat moeten we met zijn allen - ook U - blijven koesteren.
In 1979 werden de eerste Europese verkiezingen in Nederland gehouden en toen werd ook voor het eerst pijnlijk zichtbaar dat het geïnstitutioneerde Europa (de EEG) onderweg haar burgers was kwijtgeraakt. In 1985 werd het beschavingsideaal van "nooit meer oorlog" nogmaals herbevestigd door de 9e symfonie van Beethoven, (Alle Menschen werden Brüder) tot Europees volkslied te benoemen. Maar toen was het eigenlijk al te laat, het Europa was iets van de politici geworden, erg ver weg van ons als burgers en vooral gericht op het wegnemen van barrières in het onderlinge handelsverkeer en dus vooral naar liberaal gedachtengoed, het bevorderen van de economie. Het sluitstuk werd gevormd door de fictieve economische rekeneenheid (de ECU), in het jaar 2002 definitief om te zetten in een tastbare nieuwe Europese munt, de Euro (€). Terwijl VVD minister Zalm met zijn schaterlach de eerste biljetten uit de flappetap trekt, merkt de goedwillende burger al vanaf de volgende dag, dat zijn leven een stuk duurder dan voorheen geleefd zal moeten worden.
Inmiddels maakt de euro de zwaarste crisis door in haar korte bestaan en dreigen landen, banken en financiële betalingssystemen om te vallen. Om nu populistisch op te gaan roepen voor een, van de Europese Unie afgescheiden Nederland, alsof we geen deel meer uitmaken van de rest van wereld, is niet reëel en dus feitelijk kiezersbedrog. Als u het in financieel opzicht de komende jaren echt zwaar te verduren wilt hebben, dan moet u daar uiteraard vooral voor gaan kiezen.
Verstandiger is de vaststelling "We zitten nu eenmaal in het schuitje en we moeten door". Wel moeten we nieuwe voorwaarden gaan stellen over de wijze waarop we met zijn allen door willen gaan. Hierbij is het van belang dat Europa weer teruggegeven wordt aan haar burgers. Naast de noodzaak van een goed draaiende economie, waarbij het van cruciaal belang is dat deze op een duurzame wijze wordt hervormd, zodat er veel groene banen kunnen worden gecreëerd, is ook een sociaal Europa van groot belang. De intrinsieke waarden die bij het oorspronkelijke beschavingsideaal horen zoals: solidariteit en minder markt, nooit meer oorlog en het bieden van een sociale paraplu voor die burgers die het om wat voor reden niet redden in onze maatschappij, moeten weer voorop komen te staan. Er moeten dus eveneens scherpe eisen worden gesteld aan het hanteren van de menselijke maat. Als wereldburgers zijn we naast Groninger en Nederlander ook Europeaan. De tijd is aangebroken om Europa weer terug te geven aan de Europeanen. Want Europa dat zijn wij!
Reageren? Dat kan via hddfolkerts@hotmail.com
donderdag 14 juni 2012
Diagnostische fout
Al enige jaren kamp ik met een diabetische voet. De zenuwen in mijn linkervoet geven pijnprikkels niet meer goed door en de doorbloeding is niet meer "je van het". Heel langzaam maar des te onomkeerbaar verandert ook de stand van mijn voorvoet. Tenen groeien in klauwstand en het weefsel onder mijn gewrichten verdwijnt, zodat de knokels in mijn voet en het vloeroppervlak elkaar steeds dichter gaan naderen. De voet kan daar dan ook steeds minder druk verdragen en eeltvorming is het gevolg. Onder het eelt vormen zich wonden, die door de slechte doorbloeding slecht willen genezen. Uiteindelijk ligt altijd een ontsteking op de loer. In het weefsel kan deze worden bestreden met anti biotica, slaat het door naar het bot dan rest operatieve verwijdering van het aangetaste gewricht, hetgeen veelal gepaard gaat met het verlies van een lichaamsdeel. Zo is bij mij twee jaar geleden een teentje meegesneuveld na een botinfectie.
Drie weken geleden had ik plotseling een nieuwe blaar, waarvan ik tijdens het ontstaan daarvan niets had vernomen. In het ziekenhuis hebben ze het loshangend vel weggehaald, zodat de oppervlakkige wond zich kon herstellen. Dat gebeurde niet. In plaats van een nieuw velletje er overheen werd de wond dieper en dieper. Tot vorige week dinsdag. De chirurg van het ziekenhuis waar ik onder behandeling ben sondeerde de wond aan de onderzijde van mijn voet en kwam met zijn satéprikker aan de bovenkant weer uit. Het is mis, meneer Folkerts, uw bot is aangetast, ik steek er dwars doorheen. We gaan u opnemen en opereren. Terwijl ik Mieke belde maakten zij mijn directe opname al voor elkaar.
Een operatie is een technische handeling die in principe overal in een ziekenhuis kan plaatsvinden, dus gaf ik aan dat ik liever zou willen dat ik in mijn woonplaats zou worden geopereerd. Na enige telefonische afstemming tussen de artsen kon ik daar terecht. Ik moest mij aan het einde van de middag in het ziekenhuis in Winschoten melden bij de opnamebalie. Dat ging voorspoedig. Ook werd er nog een X-Ray gemaakt van mijn hart, longen en voet. Natuurlijk voelde ik mij emotioneel in een rollercoaster, omdat de ziekte mij weer een nieuwe teen zou gaan afpakken. Een volgende stap in het sluipende afbraakproces naar invaliditeit. Toch sliep ik wonderwel goed tijdens mijn eerste nacht in het ziekenhuisbed. 's-Ochtends nuchter moeten blijven in verband met de komende operatie. Tijdens de gebruikelijke artsenronde, vroeg de chirurg mij of er nog foto's waren gemaakt tijdens mijn intake. Dat was het geval. Hij gaf aan deze nog even te willen bekijken, zodat hij zich kon voorbereiden op de te verrichten operatie. Binnen drie kwartier stond hij weer voor mijn bed en gaf aan dat de foto's voor hem geen aanleiding gaven om te moeten opereren. Het bot bleek niet geïnfecteerd, zag er netjes uit dus geen aanleiding om operatief in te grijpen.
De chirurg verbonden aan de diabetische voetenpoli had volgens zijn Winschoter collega niet door het bot gestoken maar er langs geschampt. Hij was echter wel zo overtuigd van zijn constatering dat hij operatief ingrijpen direct noodzakelijk achtte. Wat nu als ik niet naar Winschoten was gegaan, was ik dan nu weer een teen kwijt geweest? Als dat was gebeurt, had ik dan ooit geweten dat dit achteraf medisch niet noodzakelijk was geweest? Allemaal vragen die niet met volstrekte zekerheid kunnen worden beantwoord. Feit is dat de eerste chirurg heeft verzuimd zijn constatering te verifiëren door middel van een röntgenfoto. Hij heeft het slechte nieuws te vroeg gebracht in de richting van zijn patiënt. Op zijn minst een kwalijke diagnostische fout dus.
In Winschoten hebben ze mij aan het infuus anti-biotica toegediend en na acht dagen ben ik met behoud van lijf en ledematen weer ontslagen. Wel is mijn voet in het gips gezet ter ontlasting van de druk op mijn voorvoet. Op de speeldag van ons nationale voetbal elftal tegen de Duitsers zat ik dan ook geheel in stijl weer op de bank.
Een operatie is een technische handeling die in principe overal in een ziekenhuis kan plaatsvinden, dus gaf ik aan dat ik liever zou willen dat ik in mijn woonplaats zou worden geopereerd. Na enige telefonische afstemming tussen de artsen kon ik daar terecht. Ik moest mij aan het einde van de middag in het ziekenhuis in Winschoten melden bij de opnamebalie. Dat ging voorspoedig. Ook werd er nog een X-Ray gemaakt van mijn hart, longen en voet. Natuurlijk voelde ik mij emotioneel in een rollercoaster, omdat de ziekte mij weer een nieuwe teen zou gaan afpakken. Een volgende stap in het sluipende afbraakproces naar invaliditeit. Toch sliep ik wonderwel goed tijdens mijn eerste nacht in het ziekenhuisbed. 's-Ochtends nuchter moeten blijven in verband met de komende operatie. Tijdens de gebruikelijke artsenronde, vroeg de chirurg mij of er nog foto's waren gemaakt tijdens mijn intake. Dat was het geval. Hij gaf aan deze nog even te willen bekijken, zodat hij zich kon voorbereiden op de te verrichten operatie. Binnen drie kwartier stond hij weer voor mijn bed en gaf aan dat de foto's voor hem geen aanleiding gaven om te moeten opereren. Het bot bleek niet geïnfecteerd, zag er netjes uit dus geen aanleiding om operatief in te grijpen.
De chirurg verbonden aan de diabetische voetenpoli had volgens zijn Winschoter collega niet door het bot gestoken maar er langs geschampt. Hij was echter wel zo overtuigd van zijn constatering dat hij operatief ingrijpen direct noodzakelijk achtte. Wat nu als ik niet naar Winschoten was gegaan, was ik dan nu weer een teen kwijt geweest? Als dat was gebeurt, had ik dan ooit geweten dat dit achteraf medisch niet noodzakelijk was geweest? Allemaal vragen die niet met volstrekte zekerheid kunnen worden beantwoord. Feit is dat de eerste chirurg heeft verzuimd zijn constatering te verifiëren door middel van een röntgenfoto. Hij heeft het slechte nieuws te vroeg gebracht in de richting van zijn patiënt. Op zijn minst een kwalijke diagnostische fout dus.
In Winschoten hebben ze mij aan het infuus anti-biotica toegediend en na acht dagen ben ik met behoud van lijf en ledematen weer ontslagen. Wel is mijn voet in het gips gezet ter ontlasting van de druk op mijn voorvoet. Op de speeldag van ons nationale voetbal elftal tegen de Duitsers zat ik dan ook geheel in stijl weer op de bank.
zaterdag 5 mei 2012
Aleen maar slachtoffers.
We herdenken jaarlijks op 4 mei onze doden opdat we niet vergeten. Vrijheid is een kostbaar bezit. Dat we ons daarvan niet iedere dag bewust zijn komt omdat vrijheid zo van zelfsprekend lijkt. De jaarlijkse dodenherdenking op 4 mei maakt ons bewust van het feit dat onze hedendaagse vrijheid bevochten is en dat er mensen zijn geweest die voor deze vrijheid hun leven hebben gelaten. Net zoals er nu nog steeds mensen zijn die tegen de verdrukking in vechten voor hun vrijheid. Syrie is daar het meest recente voorbeeld van. Dat is onrecht, omdat in vrijheid mogen leven een recht is dat ons allen toekomt.
In Vorden ging de dodenherdenking gisteren mis omdat het organisatiecomite met gemeentelijke toestemming ook 10 gesneuvelde Duitse soldaten in de herdenking wilde betrekken. De graven van deze soldaten liggen in de directe omgeving van de plek waar de herdenking ieder jaar plaats vindt. Met dit initiatief wilde het comite 67 jaar na de oorlog een gebaar van verzoening maken omdat in het hedendaagse maatschappelijke verkeer de vriendschapsbanden met de Duitse buren inmiddels volledig herstelt zijn.
Federatief Joods Nederland stapte naar de rechter om met een kort geding de herdenking in de gekozen vorm tegen te houden. De federatie is van mening dat het mede herdenken van de Duitse soldaten beledigend en grievend is voor de nabestaanden van Joodse oorlogslachtoffers die juist onder de Duitse tirannie zo vreselijk veel hebben geleden. Met die pijn moet rekening worden gehouden. De rechtbank in Zutphen kon daar in mee gaan en verbood het de bestuurlijke vertegenwoordigers van de gemeente Bronckhorst, waar Vorden onder valt, om langs de laatste rustplaatsen van de Duitse soldaten te lopen. In het geval van de herdenking in Vorden vind ik dat jammer.
Jammer, omdat het hier gaat om Duitse soldaten van de Wehrmacht die gedwongen waren om als dienstplichtigen mee te doen aan de waanzin van hun fuhrer. Of ze het nu wel of niet eens waren met de ideologie van Hitler Duitsland, ook zij werden de oorlog ingestuurd en zijn naar mijn oordeel dus eveneens oorlogslachtoffer.
Het zou anders zijn geweest als de desbetreffende soldaten SS-ers waren geweest, omdat in dat geval deze bewust hebben gekozen voor het verfoeilijke regiem van Hitler en de zijnen. Daar is echter in de situatie van Vorden geen sprake van. De Duitse soldaten die daar ter grave liggen zijn ook hun vrijheid ontnomen. Ook zij hebben de oorlog met hun dood moeten bekopen. Zij hebben echter de pech om vanuit ons perspectief in het verkeerde uniform te zijn gestorven. Het zou een groot gebaar zijn geweest als er begrip was getoond voor ieders slachtofferrol in deze gevoelige kwestie. Het comite en de gemeente hebben hierin lef getoond, immers een oorlog kent goed beschouwd, alleen maar slachtoffers.
In Vorden ging de dodenherdenking gisteren mis omdat het organisatiecomite met gemeentelijke toestemming ook 10 gesneuvelde Duitse soldaten in de herdenking wilde betrekken. De graven van deze soldaten liggen in de directe omgeving van de plek waar de herdenking ieder jaar plaats vindt. Met dit initiatief wilde het comite 67 jaar na de oorlog een gebaar van verzoening maken omdat in het hedendaagse maatschappelijke verkeer de vriendschapsbanden met de Duitse buren inmiddels volledig herstelt zijn.
Federatief Joods Nederland stapte naar de rechter om met een kort geding de herdenking in de gekozen vorm tegen te houden. De federatie is van mening dat het mede herdenken van de Duitse soldaten beledigend en grievend is voor de nabestaanden van Joodse oorlogslachtoffers die juist onder de Duitse tirannie zo vreselijk veel hebben geleden. Met die pijn moet rekening worden gehouden. De rechtbank in Zutphen kon daar in mee gaan en verbood het de bestuurlijke vertegenwoordigers van de gemeente Bronckhorst, waar Vorden onder valt, om langs de laatste rustplaatsen van de Duitse soldaten te lopen. In het geval van de herdenking in Vorden vind ik dat jammer.
Jammer, omdat het hier gaat om Duitse soldaten van de Wehrmacht die gedwongen waren om als dienstplichtigen mee te doen aan de waanzin van hun fuhrer. Of ze het nu wel of niet eens waren met de ideologie van Hitler Duitsland, ook zij werden de oorlog ingestuurd en zijn naar mijn oordeel dus eveneens oorlogslachtoffer.
Het zou anders zijn geweest als de desbetreffende soldaten SS-ers waren geweest, omdat in dat geval deze bewust hebben gekozen voor het verfoeilijke regiem van Hitler en de zijnen. Daar is echter in de situatie van Vorden geen sprake van. De Duitse soldaten die daar ter grave liggen zijn ook hun vrijheid ontnomen. Ook zij hebben de oorlog met hun dood moeten bekopen. Zij hebben echter de pech om vanuit ons perspectief in het verkeerde uniform te zijn gestorven. Het zou een groot gebaar zijn geweest als er begrip was getoond voor ieders slachtofferrol in deze gevoelige kwestie. Het comite en de gemeente hebben hierin lef getoond, immers een oorlog kent goed beschouwd, alleen maar slachtoffers.
maandag 13 februari 2012
Oproep i.h.k.v. de afschaffing RUB
Geachte fractie GroenLinks,
Graag wens ik u te mobiliseren om de minister op te roepen het voorgenomen besluit over afschaffing van de RUB (Regeling Uitzondering Bestrijdingsmiddelen) te herroepen. Ik maak mij grote zorgen over het voorgenomen besluit om de verkoop en het gebruik van al eeuwen in gebruik zijnde - dus onschuldig gebleken - natuurlijke middelen in de land- en tuinbouw per 1 Juli a.s. te verbieden. Dit verbod dwingt producenten deze middelen te laten registreren als bestrijdingsmiddelen, eufemistisch gewasbeschermingsmiddelen genoemd. Producten als melk, bijenwas, zeewier-extract, e.d. worden dan gelijkgeschakeld aan synthetisch geproduceerde chemische producten. De consequenties van het voorgenomen besluit zijn duidelijk niet goed overwogen. De effecten van een verbod blokkeren reële opties om op een meer milieu-verantwoorde en gezondere wijze ons voedsel te produceren, dus voedsel zonder chemische residuen. Deze ontwikkelingen zijn volop gaande in de Nederlandse tuinbouw en verschaffen deze sector een groot onderscheidend vermogen ten opzichte van buitenlandse concurrenten. Het besluit druist ook in tegen beleidsvoornemens en wetgevingen die streven naar een groenere economie met meer duurzaamheid en minder uitstoot van CO2, Nitraat, en chemische residuen. Last but not least, de economische consequenties van het besluit zullen zijn dat tal van vooral midden- en kleinbedrijven en biologische voedselproducenten de deuren zullen moeten sluiten, niet iets waar wij in deze zware economische tijden nu direct op zitten te wachten.
Ik vertrouw op uw gezond verstand en uw verantwoordelijkheidsgevoel om dit besluit aan te vechten met de mogelijkheden die u hebt.
Met vriendelijke groeten,
H.D.D. Folkerts
Pekelderstraat 11
9673 BJ Winschoten.
Graag wens ik u te mobiliseren om de minister op te roepen het voorgenomen besluit over afschaffing van de RUB (Regeling Uitzondering Bestrijdingsmiddelen) te herroepen. Ik maak mij grote zorgen over het voorgenomen besluit om de verkoop en het gebruik van al eeuwen in gebruik zijnde - dus onschuldig gebleken - natuurlijke middelen in de land- en tuinbouw per 1 Juli a.s. te verbieden. Dit verbod dwingt producenten deze middelen te laten registreren als bestrijdingsmiddelen, eufemistisch gewasbeschermingsmiddelen genoemd. Producten als melk, bijenwas, zeewier-extract, e.d. worden dan gelijkgeschakeld aan synthetisch geproduceerde chemische producten. De consequenties van het voorgenomen besluit zijn duidelijk niet goed overwogen. De effecten van een verbod blokkeren reële opties om op een meer milieu-verantwoorde en gezondere wijze ons voedsel te produceren, dus voedsel zonder chemische residuen. Deze ontwikkelingen zijn volop gaande in de Nederlandse tuinbouw en verschaffen deze sector een groot onderscheidend vermogen ten opzichte van buitenlandse concurrenten. Het besluit druist ook in tegen beleidsvoornemens en wetgevingen die streven naar een groenere economie met meer duurzaamheid en minder uitstoot van CO2, Nitraat, en chemische residuen. Last but not least, de economische consequenties van het besluit zullen zijn dat tal van vooral midden- en kleinbedrijven en biologische voedselproducenten de deuren zullen moeten sluiten, niet iets waar wij in deze zware economische tijden nu direct op zitten te wachten.
Ik vertrouw op uw gezond verstand en uw verantwoordelijkheidsgevoel om dit besluit aan te vechten met de mogelijkheden die u hebt.
Met vriendelijke groeten,
H.D.D. Folkerts
Pekelderstraat 11
9673 BJ Winschoten.
GroenLinks Congres 2012
Samen met Rien Honnef naar het congres geweest, immers naast de missie in Kunduz moest ook worden gestemd om Nienke Homan in het landelijk bestuur te krijgen. Helaas liep dat net anders. Nu ook 4 uren voor de provinciale beleidsmedewerker geformaliseerd in de GL organisatie en geen 2/3 meerderheid om de statuten aan te passen om via een referendum de landelijke kandidatenlijsten vorm te laten geven.
zondag 29 januari 2012
Levensloop
Hoofdingang, noodopvang,
Voor op vaders stang,
Nesteldrang, zwanenzang,
Ieder gaat zijn eigen gang.
Voor op vaders stang,
Nesteldrang, zwanenzang,
Ieder gaat zijn eigen gang.
Abonneren op:
Posts (Atom)
